പ്രാചീന ചരിത്രവും സംസ്കാരവും

മൈസൂർ രാജാവായിരുന്ന ടിപ്പുസുൽത്താന്റെ പടയോട്ടത്തെ പാറക്കൽ വെച്ച് കോട്ടയം രാജാവിന്റെ പടയാളികളും മറ്റും തടഞ്ഞെന്നും, തുടർന്നുണ്ടായ ഏറ്റുമുട്ടലിൽ കോട്ടയം രാജാവിന്റെ പക്ഷക്കാർ പരാജയപ്പെട്ടെന്നും ചരിത്രം പറയുന്നു. ഇതോടെ ആദിവാസികൾ അല്ലാത്തവർ ഇവിടം ഒഴിഞ്ഞുപോയതായാണ് പറയപ്പെടുന്നത്.

ഈ പ്രദേശത്തെ മിക്ക കുന്നിൻമുകളിലും കാണപ്പെടുന്ന ചെത്തിമിനുക്കിയ കരിങ്കല്ലുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് തന്നെ ഇവിടെ ജനവാസമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും അവർ ചെറിയ കുന്നിൻമുകളിലായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നതെന്നുമാണ്. മുട്ടിൽ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കാലപ്പഴക്കവും മുട്ടിൽ മലയിലെ കോൽപ്പാറ, കരിയാത്തൻപാറ, വാഴവറ്റയിലെ സ്വർഗ്ഗംകുന്ന്, ചീപ്രംകുന്ന്, കരിങ്കണ്ണികുന്ന്, പരിയാരത്തെ വിളക്കുതൂക്കിക്കുന്ന്, പാത്രമാങ്ങക്കുന്ന് എന്നിവ തകർക്കപ്പെട്ട ഒരു പഴയ സംസ്കാരത്തിന്റെ ചരിത്രാവശിഷ്ടങ്ങളായി ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.

പ്രകൃതിദുരന്തത്താലോ മറ്റോ കുടുംബങ്ങൾ അന്യം നിന്നുപോയതിനുശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്താണ് ഈ പ്രദേശം വീണ്ടും സജീവ ജനവാസകേന്ദ്രമായത്.

കുടിയേറ്റ ചരിത്രവും സാമൂഹിക മുന്നേറ്റവും

1921-ലെ മലബാർ കലാപത്തെ തുടർന്ന് ഏറനാട്, വള്ളുവനാട്, പാലക്കാട് താലൂക്കുകളിൽ നിന്ന് വിവിധ സമുദായത്തിൽപെട്ടവർ സമാധാനപരമായ ജീവസന്ധാരണം തേടി കൂട്ടത്തോടെ ഇവിടേക്ക് കുടിയേറി. തുടർന്ന് 1942-ഓടെ തിരു-കൊച്ചി ഭാഗത്തുനിന്നും കർഷകർ ജീവിതസുരക്ഷിതത്വം തേടി എത്തിയതോടെ ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ഈ മണ്ണ് കൃഷിഭൂമിയായി മാറി. വിവിധ വിശ്വാസപ്രമാണമുള്ളവരുടെ കൂട്ടായ്മയും അദ്ധ്വാനവും ഇവിടെ സൗഹാർദ്ദപരമായ ഒരു നവസംസ്കാരം സൃഷ്ടിച്ചു.

1953-ൽ വാഴവറ്റ പ്രദേശത്തെ കുടിയേറ്റക്കാരെ മദ്രാസ് സർക്കാർ കൂട്ടമായി കുടിയൊഴിപ്പിച്ചതും, 1962-ൽ മുട്ടിൽ മലയിലുണ്ടായ മലയിടിച്ചിൽ അനേകം കുടുംബങ്ങൾക്ക് കിടപ്പാടവും കൃഷിനാശവും വിതച്ചതും പഞ്ചായത്തിനെ നടുക്കിയ ദുരന്തങ്ങളായിരുന്നു.

കേരള ഭൂപരിഷ്കരണ നിയമപ്രകാരം കർഷകർക്ക് ഉടമസ്ഥാവകാശവും കുടികിടപ്പുകാർക്ക് അവകാശങ്ങളും ലഭിച്ചതോടെ തൊഴിലാളികൾക്ക് മിനിമം കൂലി ഉറപ്പാവുകയും അത് പ്രദേശത്തിന്റെ സമഗ്ര പുരോഗതിക്ക് ആക്കം കൂട്ടുകയും ചെയ്തു.

പഞ്ചായത്ത് രൂപീകരണവും ഭരണ സംവിധാനവും

വയനാട് പ്രദേശത്ത് അഞ്ച് പഞ്ചായത്തുകൾ മാത്രം നിലവിലിരുന്ന ആദ്യകാലത്ത്, മുട്ടിൽ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ മലബാർ ഡിസ്ട്രിക്ട് ബോർഡിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തിൻകീഴിലായിരുന്നു. 1956-ലാണ് മുട്ടിൽ പഞ്ചായത്ത് നിലവിൽ വന്നത്.

21 വയസ്സുള്ള വോട്ടർമാരുടെ പൊതുയോഗം വിളിച്ചുചേർത്തായിരുന്നു ആദ്യകാലങ്ങളിൽ പ്രസിഡന്റിനെയും മെമ്പർമാരെയും തെരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നത്. അന്നത്തെ പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റിന് 'ഗ്രാമ മജിസ്ട്രേറ്റ്' പദവിയുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഗ്രാമകോടതി വഴി ഒട്ടേറെ തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിച്ചിരുന്നു. ഒരു ബിൽ കളക്ടർ കം ക്ലാർക്കും ഒരു പ്യൂണും അടക്കം രണ്ട് ജീവനക്കാരാണ് തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പ്രസിഡന്റിന്റെ കാക്കവയലിലെ വസതിയിലായിരുന്നു പ്രഥമ ബോർഡ് യോഗം ചേർന്നത്.

പ്രതിവർഷം വെറും 13,000 രൂപയായിരുന്നു അന്നത്തെ ആകെ വരുമാനം. കെട്ടിടനികുതി, കച്ചവട ലൈസൻസ് ഫീസ്, കാളവണ്ടിക്കും സൈക്കിളിനുമുള്ള വാഹനനികുതി എന്നിവയായിരുന്നു പ്രധാന വരുമാനമാർഗ്ഗങ്ങൾ. പാറക്കൽ-പരിയാരം, പാറക്കൽ മുട്ടിൽ-കാക്കവയൽ, തൃക്കൈപ്പറ്റ, കാക്കവയൽ-വാഴവറ്റ റോഡുകളുടെ അറ്റകുറ്റപ്പണി, പുഴകൾക്ക് മരപ്പാലം നിർമ്മിക്കൽ, തെരുവിൽ മണ്ണെണ്ണ വിളക്ക് കൊളുത്തൽ എന്നിവയായിരുന്നു പഞ്ചായത്തിന്റെ ആദ്യകാല പ്രധാന ചുമതലകൾ.

കാർഷിക മേഖലയും സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും

1921-ലെ ബ്രിട്ടീഷ് സെറ്റിൽമെന്റ് രജിസ്റ്റർ പ്രകാരം മുത്താറി, നെല്ല്, ചാമ, കുരുമുളക്, കാളിക്കാപ്പി, പുകയില, വാഴ എന്നിവയായിരുന്നു ഇവിടെ കൃഷി ചെയ്തിരുന്നത്. 1940-കളിൽ ഭൂരിഭാഗം കൃഷിഭൂമികളും തെക്കേ കോവിലകത്തിന്റെയും വൻ ജന്മിമാരുടെയും അധീനതയിലായിരുന്നു.

1945-ന് ശേഷം മധ്യതിരുവിതാംകൂറിൽ നിന്നും മലബാറിൽ നിന്നും എത്തിയ കുടിയേറ്റക്കാർ കാടുകൾ വെട്ടിത്തെളിച്ച് കർത്താൻനെല്ലും കപ്പയും പുൽത്തൈലപ്പുല്ലും നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് കാപ്പി, കുരുമുളക്, കവുങ്ങ്, റബ്ബർ എന്നിവ വ്യാപകമായി. പഞ്ചായത്തിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയിൽ 70% കരഭൂമിയും 30% വയലുകളുമാണ്. ചെളിമണ്ണ്, ചെമ്മണ്ണ്, ചെങ്കൽമണ്ണ്, മണൽമണ്ണ്, മലയോര കറുത്തമണ്ണ് എന്നിവയാണ് പ്രധാന മണ്ണിനങ്ങൾ. 1965 കാലഘട്ടത്തിൽ പഞ്ചായത്തിൽ നിന്ന് 422 ടണ്ണോളം നെല്ല് ലെവിയായി ശേഖരിച്ചിരുന്നു എന്നതും കാർഷിക സമൃദ്ധിയുടെ തെളിവാണ്.

വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രം

ആദ്യകാലത്ത് കാക്കവയൽ ഗവ. ഹൈസ്കൂളിന്റെ പൂർവ്വരൂപമായ വെൽഫെയർ എൽ.പി. സ്കൂളും മാണ്ടാട് ഗവ. എൽ.പി. സ്കൂളുമാണ് ഡിസ്ട്രിക്ട് ബോർഡിന് കീഴിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. മുട്ടിലിൽ ഒരു അപ്പർ പ്രൈമറി സ്കൂൾ യാഥാർത്ഥ്യമാകാൻ കേരളപ്പിറവി വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു.

1957-ന് ശേഷമാണ് വാഴവറ്റ, മുട്ടിൽ, പനങ്കണ്ടി സ്കൂളുകൾ യു.പി. സ്കൂളുകളായി ഉയർന്നത്. 1968-ൽ വയനാട് മുസ്‌ലിം ഓർഫനേജ് ഹൈസ്കൂൾ സ്ഥാപിതമായതോടെയാണ് സെക്കൻഡറി വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് വലിയ കുതിച്ചുചാട്ടമുണ്ടായത്. പിന്നീട് 1980-കളിൽ കാക്കവയൽ, പനങ്കണ്ടി സ്കൂളുകൾ ഹൈസ്കൂളുകളായി ഉയർത്തപ്പെട്ടു.